“Moeders horen niet te sterven. Maar ze doen het toch.”…

Een zinnetje dat ik uit het draaiboek haal,

dat Mario had voorbereid voor het afscheid van mijn moeder.

Want ook mijn moeder hoorde niet te sterven…

In september 2025 trof het noodlot haar met een kanker waarnaar onderzoek nog in haar kinderschoenen staat momenteel.

Vanzelfsprekend sterven moeders niet en gaan ze de strijd aan… ook mijn moeder.

Mijn moeder wilde een laatste boodschap geven aan iedereen voor wie ze veel betekende.

Het werd voor ons al snel duidelijk dat het niet enkel gaat over het kiezen van een kist, urne, bloemen en begrafenisliedjes nu ze het zelf toch nog kon.

Ze wilde een sterke boodschap brengen met haar afscheid.

Eentje van hoop… eentje waarin de spreuk zat die we een kleine twee weken geleden, op het lint van haar bloemstuk drukte: “Wat ooit geweest is, is nog steeds”.

Dat was het aanvankelijk natuurlijk niet helemaal voor wie achterblijft, maar dat wérd het wel. 

Want eind juni kwam Mario op bezoek bij ons moeder thuis.

Ze kon haar ei kwijt… ze kon haar levensverhaal en foto’s -want dat was een passie-

vertellen en tonen aan hem om er een verhaal van te maken dat op haar afscheid zou kunnen worden gebracht op een manier waarop zij dit wilde.

Nog voor een eerste ontwerp via mail binnenkwam, betekende dit heel veel voor mijn moeder.

Achteraf bleek dit van onschatbare waarde voor ons hele gezin.

Want met een eerste scenario moesten we praten over wat komen zou… want dat stond vast.

En ook al was er binnen ons gezin met vooral harde werkers niet echt een praatcultuur…

Deze aanpak zorgde ervoor dat er die kwam en dat het nakend afscheid van ons moeder op begrip kon rekenen en ons onvoorstelbaar steunde in om te gaan met ons verdriet, onze twijfels, onze angsten en ook wel een beetje boosheid en onmacht. 

Ons moeder paste aan… ze was tenslotte leerkracht geweest en het concept ‘verbeteren’ hoort hierbij.

Ze vertelde ons vader en ons wat er anders moest.

Ze stelde zelf vastberaden enkele eisen en ging heel eventjes zelfs in discussie met Mario die vanuit zoveel voorgaande ervaringen suggereerde om geen foto’s te tonen terwijl hij iets zou vertellen over haar leven.

Zij kaatste proefondervindelijk de bal terug en kon dit onderbouwd weerleggen… en Mario ging mee in haar verhaal… want het was tenslotte ook HAAR verhaal.

Maar ook Mario kwam last minute met een ongewoon voorstel om haar zelf nog het woord te laten nemen op het afscheid door een filmpje op te nemen, omdat hij zag dat er potentieel zat in hoe sterk ze haar afscheid wilde regisseren.

Het bleek achteraf een magisch moment. 

Op een bijna natuurlijke manier werden compromissen gevonden, die niet aanvoelde als een akkoord,

maar als een samenwerking tussen iemand die ging sterven, iemand die het afscheid in goede banen zou leiden en hierbij het hele gezin mee nam.

Een samenwerking die we achteraf een groot deel van ons rouwproces mogen noemen.

Op de dag van het heengaan en de dagen nadien geen twijfels of onzekerheden over hoe ons moeder het graag zou zien of hebben…

Dat was niet nodig want alles werd vooraf op advies van Mario door gebabbeld.

De liedjes die de muzikale kleinkinderen live brachten werden in haar bijzijn in de woonkamer gespeeld.

De teksten die twee andere kleinkinderen voor zouden lezen tijdens het afscheid werden naast oma in de zetel geoefend.

Het verhaal van ons vader mocht ze vooraf lezen, net als de mooie woorden die Mario had voorbereid.

Ze selecteerde zelf met haar gezin de liedjes en de foto’s die hierbij getoond werden.

“Doe dit niet als ze overleden is, maar nog wanneer ze bij jullie is”, gaf Mario ons als raad.

Hoe moeilijk dit aanvankelijk klonk, hoe gemakkelijk werd het op den duur omdat het telkens meer als de enige juiste manier is.

Moest je het begin van deze getuigenis herlezen, zou je denken dat pech ons deel was -en dat was het ergens ook wel- maar ook geluk is ergens ons deel.

Wij hadden het geluk te mogen weten wanneer ons moeder ons zou verlaten en hiermee actief aan de slag te kunnen gaan als deel van het rouwproces…

en het geluk dat we Mario vonden om ons dit te doen inzien en ons hierin te begeleiden. 

We zijn intussen een kleine week na haar uitvaart verder en natuurlijk is alles anders.

In de eerste plaats een groot gemis van iemand die we heel graag zien.

Maar we praten erover en benoemen het… omdat dit deel ook anders werd en live4love ons dit bijbracht door samen met ons én met ons moeder aan de slag te gaan…

zoals zij het graag wilde… zoals zij het graag gewild zou hebben nu.

en cirkel die eigenlijk rond is want haar leven en deze getuigenis kennen één en dezelfde gelijkenis: dankbaarheid.